Angst

Angst is het thema van weer een nieuw projectje bij mij in de buurt, de Angstfabriek op het Berlijnplein. Een plein dat  – het moet gezegd- steeds minder guur en wonder boven wonder ook steeds gezelliger lijkt te worden.

Al speelt de zon misschien wel een rol hierin, en niet te vergeten de uitbater van het restaurant dat daar is gekomen: Daniel. Want van Daniel wordt de grootste pessimist nog vrolijk. Ik ken niemand die zo enthousiast kan vertellen over de totstandkoming van een zalm met bietjes en mierikswortel als Daniel. Zijn kip of vis komt niet gemakzuchtig bij de eerste de beste groothandel vandaan. Wel nee, daar heeft hij speciale adresjes voor. Hij doorkruist het hele land voor een partij mooie vissies of kippetjes, die hij de buurt dan voor een schappelijk prijsje voorschotelt. En zo’n kippetje wordt dan niet in hapklare brokken geserveerd, maar gegrild en verder ongeschonden voor je neus gezet. En dat schept een band, zag ik met eigen ogen. Zeker wanneer een van de tafelgenoten (meestal een vrouw) nogal onhandig het gevecht aangaat met de kip en de anderen (meestal mannen) behulpzaam toeschieten. Zelfs het lokale brood dat geserveerd wordt heeft gevoel voor humor, anders zou het niet bij een bakker met de naam ‘Kontjes en Sneetjes’ vandaan komen. Ik had de culi-kunstenaar al eerder ontdekt bij een barbecue en een kerstdiner in de plaatselijke brouwerij, alwaar hij boven op de bar – met een biertje in de hand en steevast een pet op zijn hoofd- zijn gasten uitleg gaf over al het heerlijks dat ze te wachten stond.

Maar goed, dat heeft allemaal weinig te maken met het thema angst. Alhoewel, je zou mensen de kost moeten geven met een irreële glutenangst, een E-nummers-paniekstoornis, of een koolhydratenfobie. Een fijne bijkomstigheid was in ieder geval dat Daniel de catering verzorgde voor het onderhavige openingsfeestje op het Berlijnplein.

Ik had mij al eens in een vlaag van journalistieke verstandsverbijstering laten verleiden om mij als proefkonijn door ‘het grootste spookhuis van de Benelux’ te laten jagen. En nu was daar dus de uitnodiging voor ‘een anderhalf uur durende experience’ in de Angstfabriek. En dat alles om geconfronteerd te worden met de diepere gedachte ‘waar moeten we nu eigenlijk bang voor zijn’ en de maakbaarheid van angst. Nu ben ik een kind uit de tijd van geen autogordels, fietsen zonder fietshelm, overal roken en alcohol voor je zestiende. Niet zo snel gek te krijgen, zou je denken. Maar door gebeurtenissen als de recente tramaanslag, en een onvoorstelbaar aantal van meer dan driehonderd onschuldige dodelijke slachtoffers na bomaanslagen in Sri Lanka, vind ik dat inmiddels verdomd lastig geworden.

Gepubliceerd in De Telegraaf d.d. 24 april 2019

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *