Babylucht

Door de vele collectanten aan de deur word ik als thuiswerkmoeder dagelijks geconfronteerd met leed in de wereld waar je niet altijd bij stilstaat. Misschien komt het omdat ik een weekhartige moeder ben, ik zou het liefste iederéén willen helpen, al het leed de wereld uit. Omdat dat nu eenmaal onmogelijk is, probeer ik mij dichtbij huis maar zo nuttig mogelijk te maken. Ik koop een krantje bij de aardige, verlegen daklozenkrantmeneer bij de supermarkt, ik vul de zak in de brievenbus met bruikbare kleding voor vluchtelingen, ik geef speelgoed weg en ik kom soms in actie voor de voedselbank. Van de week ontdekte ik in een supermarkt een handgeschreven notitie op het ideeën-prikbord. De schrijver in kwestie vraagt zich ten eerste verontwaardigd af waar de voorverpakte sandwiches zijn gebleven. Ten tweede heeft diezelfde persoon de stellige mening dat het uiterst onaangenaam is dat het in het gangetje van de bakspullen tegenwoordig naar ‘babylucht’ ruikt. Een eveneens handgeschreven antwoord hangt onder de notitie. Het goede nieuws is dat de beantwoorder de sandwiches speciáál voor klager gaat toevoegen aan het assortiment en de aimabele respondent vraagt daarbij welke smaak de voorkeur heeft. Helaas kan aan de babylucht niets worden gedaan, bij de indeling van de supermarkt leek betreffende opstelling de meest logische keuze. Een oplossing is niet een, twee, drie voorhanden. Tja, er bestaat leed waar je niet dagelijks bij stilstaat. En het zal mij trouwens niets verbazen wanneer de supermarktmanager een weekhartige moeder blijkt te zijn.

Telegraaf 17.10.2015

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *