Geboortekaartjes

Nu waren de roze- en blauwe geboortemuisjes al bij de staart gepakt, om de baby vooral maar niet de indruk te geven dat we hem (sorry, baby is nu eenmaal een mannelijk woord) een gender-stereotypische richting op willen sturen. Stel je voor dat je je kind bij aanvang des levens confronteert met een oudtante die smakkend haar beschuitjes met blauwe muisjes naar binnen zit te kruimelen, dan zal je zien dat het binnen de kortste keren alleen nog maar met zijn (sorry, kind is onzijdig en daarom een mannelijk bezittelijk voornaamwoord) autootjes wil spelen in zijn Superman-pak. En dat het een diepgewortelde aversie ontwikkelt tegen het pluizige roze speelgoedhondje van het buurmeisje. En vice versa natuurlijk.
 
Gelukkig worden de kleuren roze en blauw al stevig aangepakt. In het Wilhelmina kinderziekenhuis bijvoorbeeld hoeft de wurm (m/v) al niet meer te vrezen dat, zodra ’ie zijn kale koppie buiten de warme baarmoeder steekt, er een blauwe- dan wel roze muts op wordt geplant. De stigmatiserende mutsjes drukten ze de kop in en werden vervangen door roze-blauw gestreepte exemplaren. Terwijl je je terdege zou kunnen afvragen: hoe genderneutraal is een muts nu helemaal in de basis?
 
Maar goed, het is allemaal niet genoeg. Het probleem moet in de básis worden aangepakt. In de diepste krochten van de kern, daar waar alle genderellende begint, namelijk bij – jawel – het geboortekaartje. Want onderzoek door de Universiteit Utrecht heeft uitgewezen dat geboortekaartjes met plaatjes van stoere auto’s of lieflijke vlindertjes helemaal niet zo onschuldig zijn als dat ze zich voordoen.
 
Een geboortekaartje is de papieren wolf in schaapskleren, die alle vreugde van de komst van het nieuwe mensje in één klap kan doen wegvagen. Ja kijk uit, verborgen genderstereotypen op het kaartje kunnen gróte gevolgen hebben voor de toekomst en de keuzes van het kind!
 
Zondag was hierover een lezing in Tivoli, waar mensen hun catastrofale geboortekaartjes ook mee naar toe konden nemen voor een analyse. Bent u vastgelopen in uw carrière, of had u liever straaljagerpiloot willen worden in plaats van binnenhuisarchitect?Állemaal de schuld van het geboortekaartje.
Zelf was ik die dag bij mijn moeder op bezoek. Ik vroeg haar uit nieuwsgierigheid naar mijn eigen geboortekaartje. Dat bleek gebroken wit en gespeend van genderstereotypen: het sierlijke doch kleurloze kinderwagentje op het kaartje zag er geheel genderneutraal uit. In die tijd was de wereld sowieso een oase van oranje, bruin, groen en okergeel.
 
Mijn moeder liet mij in een lelijke corduroy tuinbroek lopen, en ik droeg schoenen in simpele basiskleuren. Kreeg ik per ongeluk een Barbie voor mijn verjaardag, knipte ik steevast de haren af, en de toch al lugubere make-up-pop liet ik op de zus van Nina Hagen lijken. Deed het liefst spoorzoekertje of verstoppertje op spannende plekken en reed later op de opgevoerde brommers van oudere vriendjes. Aan mijn geboortekaartje heeft het niet gelegen. „Tja”, zei mijn moeder, „waar het bij jou dan eigenlijk mis is gegaan weet ik ook niet.” En daar kon ik het dan weer mee doen.
gepubliceerd: 13 september 2018
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *