Kerst

Volgens onderzoek is de maand december de meest stressvolle maand van het jaar. Stellen schijnen dan vaker ruzie te maken dan anders, sommige zelfs aan één stuk door. De kerstvakantie van de kinderen hijgt in de nek, er moet nog van alles af, besteld, gevierd, bijeengekomen en opgetuigd. De emoties lopen op, niet in de laatste plaats opgehitst door supermarktreclames en folders met perfect gedekte tafels. In mijn woonkamer staat een veel te grote boom, die al drie keer is verhuisd. De drie op elkaar gestapelde dozen met kerstversiering schuiven steeds gemoedelijk mee. Nadat de boom een paar dagen had geacclimatiseerd in de hal– misschien werkt het met bomen net zo als met nieuwe vissen in een aquarium – kreeg ie na een volksverhuizing van meubels z’n eindbestemming. Midden in de woonkamer. Maar niemand in huis voelt zich geroepen om samen met mij de boom van de nodige opsmuk te voorzien. Nee, het kerst-elan ontbreekt nog volledig in huis, terwijl het feest van het licht zich al over een week aandient. “Nee, inderdaad de boom is nog steeds niet opgetuigd. Ik kan óók niet alles tegelijk en jij zou éérst de lampjes erin hangen”, zeg ik narrig tegen Echtgenoot. “En ik zit óók niet stil, ik heb de kinderen vandaag de instructies voor het schoolkerstdiner doorgegeven”, vervolg ik mijn monoloog. Of ze deze keer trouwens géén pizza’s willen laten bezorgen op school, ze moeten zélf iets bereiden.” Vanwege het huiselijk chagrijn besluit ik in mijn eentje naar ‘winterfestival Knus’ te gaan, in Utrecht. Waar volgens het programma aanwezige relatietherapeuten, top-koks en advocaten mij door de kerstdagen zouden kunnen slepen. Maar eerst wat noodzakelijk textiel inslaan bij de Hema.

Ik besluit daar meteen een kop koffie te drinken.

Naast het raam zit een ouder echtpaar zwijgend tegenover elkaar. Tot zij een hap van haar knapperige stokbroodje neemt en er in lijkt te stikken. Hij slaat de knalrood aangelopen, proestende vrouw fors op haar rug. Het zweet breekt mij uit. Ooit heb ik wel de Heimlich-greep geleerd, maar dat is al even geleden. Ik ben zelfs een keer gezakt voor het EHBO-examen. Godzijdank. Het stukje brood schiet uit haar keel. Tranen biggelen over haar wangen, ze hoest nog minutenlang na. “Stomme trut, je kan ook écht niet normaal eten”, zegt de man bars. “Was ik wel bijna van je af geweest zo net voor de Kerst. Stomme trut.”

Even later lopen ze gearmd de winkel uit. Ik bestel nog een kop koffie om bij te komen van het voorval. “Stomme trut”, hoor ik hem nog een keer zeggen.
Het is december, hij zal het vast niet zo rot bedoelen.

(De Telegraaf 19 december 2018)

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *