Jessy-Ursula-van-Duin

Kwispel-ADHD

Column Telegraaf / 18 april 2014

Voordat je de stap neemt  om in een nieuwbouwwijk te gaan wonen, moet je je goed realiseren dat een dagelijkse confrontatie met huisdieren onvermijdelijk is. Tussen mij en dieren wil het nooit zo goed boteren. Jaren terug werd de noodlottige basis gelegd in de dierentuin. Ik werd besmet door de  – geen grap –  ‘Papegaaienziekte’, een gevaarlijke ziekte, waardoor ik  bijna het loodje legde. Het geluk was ook niet met mij toen ik een kat uit het asiel haalde. Dat hij Terror heette,  had bij mij alle kattenbelletjes moeten doen rinkelen. Het mormel was een soort ‘Zeister toiletpyromaan’, alleen stak hij zijn kattenbak niet in de fik, wat vrij exceptioneel  zou zijn, maar weigerde zijn behoefte  te doen op biologisch afbreekbare kattenbakkorrels.  Na maanden van onderzoek en een geplunderde portemonnee,  bleek ze last te hebben van blaasgruis. Nog steeds géén geldig excuus om mijn gordijnen als Page-papier te gebruiken. Ook met de huidige gezinshond lopen de zaken stroef. Waar het voor een aantal jaren geleden nog  gangbaar was dat Bavink de postbode niet dóórbijtte, hij een keer in de week naar huis kwam met de vuile was en Fifi van de buren niet met jong schopte, moet de hedendaagse hond een universitaire graad halen in voorbeeldig hondengedrag. Nu heb ik een hond  getroffen met een combinatie van ‘Geef-Poot-Dyslexie’ en kwispel-ADHD. Kost mij duizenden euro’s aan hondencoaches en voorleesclubjes. Denk goed na voor je die stap neemt.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *