Maggie (over vertrouwen in elkaar)

 

Nu dachten we in Utrecht heel wat voor te stellen wat ’vertrouwen in elkaar’ betreft. Maar in het buitenland is dat vertrouwen veel groter, vooral in vrouwelijke toeristen met blond haar die toevallig stukjes in een krant schrijven. Heus, ook al ligt er in dit geval dan geen wetenschappelijk bewijs aan ten grondslag, uit eigen ervaring durf ik hierin standvastig stelling te nemen.

Tijdje geleden was ik in Frankrijk – in Toulouse om precies te zijn – in de Starbucks. U weet wel die over het paard getilde koffietent waar een koffiehipster je dwingt om uit de anonimiteit te treden en je je naam minimaal drie keer laat herhalen, die hij dan vervolgens – verkeerd gespeld – op je small- medium- of large biologisch afbreekbare kartonnen beker kalkt. Alsof je een kleuter bent die zijn anti-lekbeker om de spelt-haverklap kwijt raakt, maar dit allemaal terzijde.

Eigenlijk was ik daar alleen maar omdat ik heel nodig moest plassen. Bij de toiletten stond voor mij een vrouw die ik in de jaren 80 zou omschrijven als een Mac & Maggie-type. Honderd laagjes over elkaar heen aan, gecompleteerd door een drollenvanger. MC Hammer had er in diezelfde tijd nog een puntje aan kunnen zuigen.

Opeens haalde ze haar baby uit een ingewikkeld draagdoeksysteem, en drukte hem – terwijl de plotse vertwijfeling van mijn gezicht af te lezen moet zijn geweest – in mijn armen. Ze brabbelde wat in het Frans en dook de wc in. Het jongetje keek mij in eerste instantie rustig aan met zijn donkere kraaloogjes, tot hij in de smiezen had dat ik niet zijn Franse Mac & Maggie-moeder was, maar een blonde mevrouw die vrij slecht Frans sprak. Ik was al twaalf jaar vergeten hoeveel lawaai er uit een baby kan komen, en hoopte alleen maar dat de Mac & Maggie-moeder snel klaar zou zijn.

De nijdige baby ging harder brullen en spartelde in mijn armen. De vrouwen in de steeds langer wordende rij staarden mij – zonder enige voorkennis – meewarig aan. De moeder op de wc deed alles op z’n dooie akkertje, rommelde wat in haar tas, spoot deodorant onder al haar laagjes, en haalde een borstel door het haar. Daarna werd het stil, op de wc dan, want buiten was een nogal eenkennige baby in alle staten.

Vijf minuten later – de langste van mijn leven – stapte ze met haar telefoon in de hand naar buiten. Ze griste de baby bij me weg, knikte en stoof naar buiten. Toen ik later langs haar tafeltje liep, gunde ze mij geen blik waardig. Goed van vertrouwen was ze zeker, maar dankbaar was Maggie geenszins. Al stond er een andere naam op haar beker, maar die hadden ze vast verkeerd geschreven.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *