zwanen.maximpark

Máximapark, een openbaar paradijs

Het Máximapark is een heerlijke plek. Op slechts een paar honderd meter van mijn recht-toe-recht-aan-huis ligt die groene oase van bomen, rododendrons, een lelievijver waar zwierige zwanen de scepter zwaaien, Japanse bruggen en een verholen vlindertuin, ontworpen door de internationaal beroemde tuinarchitect Piet Oudolf.

Door de groene pracht en praal slingert een kilometerslang geasfalteerd lint – ‘Het Lint’ – waar witte margrietjes overheen dartelen, alsof ze de broodkruimeltjes zijn uit een sprookje die je steevast de weg naar huis wijzen. En op de meest buiige dagen beloven zij dat er altijd weer een mooie zomer in het verschiet ligt.
Zo’n beetje alle buurten in Leidsche Rijn sluiten aan op dit openbare paradijs, zodat iedereen er plezier van kan hebben. Alle ongeveer 85.000 bewoners die stadsdeel Leidsche Rijn inmiddels in haar 21e levensjaar telt. Bewoners met wieltjes onder de voeten gebonden, versleten sneakers aan of lichtgewicht turbo loopschoenen uit de hardloopwinkel. Het Lint is een levendige smeltkroes van hijgende, chillende, zwetende, zittende, lillende, rillende en rollende mensen, en zo hoort het ook. (behalve dat er bij gelegenheid een paard voorbij galoppeert, dat je het leplazerus laat schrikken.)
Picknickend in het gras, spelend in de speeltuin, of genietend op het terras van het restaurant, iedereen heeft zo zijn eigen manier van ontspannen of recreëren.

Van die 85.000 bewoners wenst helaas een klein aantal een Rietveldstoel in elkaar te beuken, of erger nog: een mens. Niet goed te praten. De verontwaardiging is altijd groot, en terecht, het park wordt mede onderhouden door een groep bevlogen vrijwilligers, die vele uren steekt in het openbare stadspark. De parkorganisatie bedacht een inmiddels door de wethouder weggewuifde oplossing tegen vandalisme: een parkbeheerder die toezicht houdt. Het lijkt mij persoonlijk geen pretje om in het holst van de nacht in je eentje een gezellig praatje aan te knopen met een groep agressievelingen. Want om ‘gewone’ pubers gaat het hier zéker niet. In het AD/UN werd de suggestie gedaan om profiterende yogajuffen en bootcampclubs te laten betalen voor het gebruik van het park. Met dat geld kunnen de reparaties worden bekostigd.

Het lijkt mij belangrijk dat sporten in de buitenlucht voor iedereen toegankelijk en betaalbaar blijft. De maatschappelijke meerwaarde van sport is groot, Utrecht doet dan ook enorm veel aan sportstimulering. De buitensportclubs vallen al in de hoogste BTW-categorie, in tegenstelling tot indoor-sportclubs. Ook hebben ze een collectieve gedragscode ontwikkeld, met de bedoeling om andere parkbezoekers zo min mogelijk tot last te zijn, tot nu toe zijn er dan ook geen klachten bij de parkorganisatie bekend.
En waarom zouden recreatieve sportclubs in een publiek park moeten opdraaien voor de criminele activiteiten van een ander? Volgens mij ligt hier nog steeds een schone taak voor de wijkagent, voor Toezicht en Handhaving, voor jongerenwerk. Hang flexibele beveiligingscamera’s op.
Laat op heterdaad betrapte slopers dagelijks verplicht sporten in de buitenlucht. En vooral ook de drollen opruimen van dat verdraaide paard.

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *