Post uit China

“Alweer een pakketje bezorgd voor papa”, aldus mijn zoontje van de week, “deze keer niet door de Chinese bezorger.” Echtgenoot heeft een nieuwe bevlieging en die behelst spullen bestellen uit China. Een keer werd zo’n pakketje ook werkelijk door een Chinees gebracht (en je ziet zelden Chinese postbezorgers!), wat blijkbaar indruk maakte, want mijn zoontje leeft nu in de hardnekkige veronderstelling  dat Chinezen die spullen steeds zelf helemaal naar Nederland komen brengen.  Voordat iedereen de deur uit gaat, word ik gewaarschuwd. “Niet raar opkijken hoor als er vandaag een pakketje wordt bezorgd met daarin een verfmengbak. Een verfmengbak? Ja het was nu eenmaal veel goedkoper om naast de telefoon-oortjes ook een verfmengbak te bestellen, want die drukte de verzendkosten.” Het is maar goed dat hij dit meldt, want welk mens kijkt er nu niet raar op wanneer er een verfmengbak wordt bezorgd, terwijl je voorlopig niet voornemens bent om te verven, ook al zou dat eigenlijk wel moeten. Steeds worden er van die minuscule pakketjes bezorgd met daarop Chinese tekentjes, meestal zit er één voorwerp in, soms zijn het er twee. Uit nieuwsgierigheid maak ik ze steeds open, die pakketjes, waarna ik mij urenlang suf pieker over wat de functie van de obscure levering zou kunnen zijn. Een USB-kabeltje herken ik nog wel, maar wat moet je met een ovaal stukje staal of een plastic geval met gaten, waarvan de vorm nog het meeste weg heeft van een blad van een boom? In het ongunstigste geval moet ik tot de avond wachten op het verlossende woord, om daarna te vieren dat ik de gelukkige eigenaar ben van een staalzeepje tegen vis- of knoflookluchtjes aan de handen, en een zeefje om aan de pan te bevestigen, zodat de pasta bij het afgieten in de plan kan blijven.

Wat kost dat allemaal niet om steeds die spullen uit China te laten bezorgen, vraag ik toch een keertje op de man af. Kost bijna niks, hooguit een paar euro zegt Echtgenoot terwijl hij een demonstratie geeft van een klein plastic roze mannetje (in China zijn ze klaarblijkelijk al veel verder met het genderneutraal gebeuren), dat als het ware de deksel van een pan een stukje omhoog lift. Maar goed, ook al hebben deksels de miraculeuze eigenschap altijd weer over de pan terug te schuiven vooral als daar eten in pruttelt, om nu te zeggen dat ik dit mijn hele leven al miste: nee. Het Chinese dekseloptilmannetje ligt nu dan ook al enkele weken met zijn beentjes opgetrokken tussen de kruidenpotjes, samen met het stalen zeepje en het pannenzeefje.  En dat heeft toch iets triestigs.

column 20 februari 2018 (De Telegraaf )

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *