Struggles

Er zijn van die zeldzame periodes waarin het in het menselijk leven gewoon mee zit. U kent het vast wel. Alles loopt op rolletjes, iedereen is gezond, met de kinderen gaat het vrij goed op school (het schooljaar is tenslotte pas net begonnen), ouders genieten probleemloos van hun oude dag, de hond is eindelijk van haar allergie af, en de financiën zijn een keer op orde. Geen onoverkomelijke problemen, geen vuiltje aan de lucht. Mocht u zich in gelijksoortige gelukkige omstandigheden bevinden, ga dan NIET naar Ikea. Voordat je er erg in hebt, heeft u net als ik tientallen serieuze problemen, terwijl het leven even daarvoor nog zonnig en onbezorgd was.

Omdat het jongste gezinslid zou uitvliegen naar de middelbare school, werd het de hoogste tijd om het kleuterbureau – met sporen van moederhartbrekend kindergekleur – te vervangen door een solide exemplaar, waar hij de komende jaren, in het gunstigste geval, zijn huiswerk aan pleegt te maken. Uit praktische overweging stonden ook een bureaustoel en een bureaulamp op het lijstje.
Toevallig ontving ik laatst een uitnodiging van Ikea Utrecht, blijkbaar was ik in een portefeuille huiselijke aangelegenheden beland. Een team van Ikea-medewerkers was op huisbezoek gegaan in Utrecht, en op basis van woonproblemen (oké, en -wensen) van Utrechters had Ikea Utrechtse leefruimtes nagebouwd die – uiteraard – alle woonproblemen één klap oplosten. Of woonissues, woonstruggles, of woonfrustraties, zoals Ikea ze ook wel noemt.

Het leek mij een goed plan om naar Ikea te gaan. Terloops kon ik dan – voor de vorm – die probleemloze Utrechtse huizen bekijken. Op de plattegrond probeerde echtgenoot nog sluiproutes te vinden naar een bureau, bureaustoel en bureaulamp. En toen gebeurde het. Ik zei de alles kapotmakende woorden: „Ach, laten we gewoon maar wat gaan lopen joh, we zien wel.”

„Misschien moeten we toch eens iets aan dat kantoorprobleem van je doen”, zei echtgenoot, al wijzend op een monsterlijk ladeblok. „Oh kijk, handige oplossingen voor in de hal, al járen een issue. Ach het hééft toch ook wel iets al die schoenen, tassen, sportattributen en hondenriemen in de gang”, piepte ik.

„Kijk”, klonk het verrukt, „deuren voor onze Billy-kast, dan is het stofprobleem van jouw boekenkast ook opgelost.” „Sinds wanneer hebben wij eigenlijk een Billy-kast”, vroeg ik verbaasd. „Nou zeker al een jaar of 13”, luidde het repliek. Vier uur later kwamen we thuis met een achterbak vol met woonoplossingen voor problemen waarvan ik geen vermoeden had dat ze deel uitmaakten van mijn bestaan. En het ergste van alles is dat ik nog een keer terug moet.

Want ik mag dan een hoop problemen hebben, mijn boeken staan toevallig wel te verstoffen in stijl, en niet in een Billy-kast.

gepubliceerd: 5 september 2018

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *