succes

Succes

Zoveel landelijke aandacht voor de buurt waar ik woon zag ik ook niet aankomen toen ik vijftien jaar geleden neerstreek op de 2500 hectare grote vlakte aan de westkant van de stad Utrecht. De strekking van de inhoud van de artikelen die ik voorbij zag komen was meestal: ‘We wilden er eigenlijk helemaal niet wonen, maar nu zijn we er toch wel heel erg gelukkig’. Ook alle vooroordelen van een nieuwbouwwijk (doods, niet multicultureel, bakfietsenclave, geen historie) werden bevestigd dan wel ontkracht. En knuffelacteur Barry Atsma bracht in een interview een heuse ode aan Leidsche Rijn, waardoor zelfs de grootste Vinex-kniesoor nu wel zo’n beetje om moet zijn.

Mijn recht-toe-recht-aan huis – zoals ik dat als vijfjarige tekende (niet gehinderd door kennis van begrippen als ‘selffulfulling prophecy’, laat staan ‘law of attraction’) – is zes jaar na oplevering het bizarre bedrag van twee ton euro meer waard geworden. Door al deze aandacht wordt de prijs misschien nog wel verder opgedreven. Zullen er nóg meer foldertjes van de makelaar worden bezorgd, waarin wordt gepocht over de succesvolle verkoop van het huis van de buurman zestien huizen verderop. Zo meteen rijden tourbussen vol met makelaars en Leidsche-Rijn-wellustelingen nog in file langs de begerenswaardige woningen.

Mijn buurt mag dan nu opeens heel hip zijn, succes kent altijd een keerzijde. Zo is er commotie over de verkeerssituatie rondom winkelcentrum Vleuterweide. De wirwar van fiets- auto- en busverkeer is een tijdje geleden gewijzigd, waardoor het centrum slechter bereikbaar is geworden. Tot grote ontevredenheid van ondernemers, die het steeds meer in de portemonnee voelen. Het wordt er ook volgebouwd met woningen, waardoor de parkeerdruk alsmaar toeneemt. Bewoners wijken uit naar andere winkelcentra, want de keuze is er inmiddels reuze. Tijdens een raadsinformatiebijeenkomst kwam boven water dat ontwikkelaar a.s.r., in ruil voor het laten vervallen van juridische bezwaren tegen de bouw rondom het winkelcentrum, het openbare parkeerterrein heeft gehuurd van de gemeente. Omwonenden werden zonder enige inspraakprocedure geconfronteerd met betaald parkeren, waaronder ouderen en mindervalide mensen die – als de gemeenteraad niet snel een stokje steekt voor deze dubieuze gang van zaken – niet meer op korte afstand van hun huis kunnen parkeren.

U ziet het, overal is het wat. Een ding is zeker, ik blijf voorlopig wel zitten in dit hippe stadsdeel. Wil ik nu al van de winst van mijn stenen gouddomeintje genieten, moet ik naar Drenthe verhuizen. Daar moet dan maar net een vacature zijn voor een stukjesschrijver, die kans acht ik niet zo groot. Stiekem hoop ik wel dat wanneer de tijd rijp is voor een aanleunwoninkje, dit nog steeds de situatie is.

Moet Leidsche Rijn alleen niet ten onder zijn gegaan aan haar eigen succes.

Column 17 oktober 2018/De Telegraaf

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *