Sybine

De ochtend begon gisteren als een gemiddelde ochtend: vol hectiek. Sinds die van dertien ook op de middelbare school zit, moet ik met vier menselijke wezens meedenken. “Wil je nog een watertje mee of een appel”, vraag ik de dertienjarige, “héb je alles?” Kan net zo goed iedere ochtend hetzelfde cassettebandje afdraaien, maar dat is zó jaren tachtig. Word al te vaak beticht van nodeloze ouderwetsheid. “Neehee, hoeft niet, ik ben toch over twee uur al weer thuis”, klinkt het geërgerd. Oh ja, het is toetsweek, dan zijn er geen reguliere lessen. “Heb je je lenzen in en je blokbeugel”, roep ik nog terwijl het kind al bijna de hoek om is, en richting Woerden fietst. “En doe voorzichtig”, prevel ik nogal overbodig, terwijl ik de buitendeur dichttrek. Sinds een paar weken heeft jongste een blokbeugel, ter voorbereiding op een slotjesbeugel. Verschil is, zo’n slotjesbeugel zit ijzervast en kan derhalve niet zoek raken, en een blokbeugel kom je op de gekste plekken tegen in huis, behalve daar waar die hoort: in kinds kakement. Een blok aan mijn been dat vervloekte ding, dat in korte tijd ook nog eens tig keer terug moest naar de ortho, want zo heet een beugelboer in tienertaal.

Enfin, als de rust in huis is wedergekeerd  raap ik – zoals iedere ochtend – de krant op van de deurmat. Op de voorpagina een fotootje van Sybine Jansons, het dertienjarige meisje uit Maarn dat in 1999 werd verkracht en vermoord. Het beeld van het frisse middelbare-schoolmeisje met haar pientere ogen herken ik meteen, alsof het ooit mijn eigen buurmeisje was. Ze heeft een slotjesbeugel, zoals de meeste leeftijdsgenoten, en een vrolijk snoetje. Net als Anne Faber fietste het meisje alleen door het bos, en werd ze overmeesterd en vermoord door een buitensporig gewelddadige verkrachter die niet vrij rond had mogen lopen. Nog voordat ik – al lezend – de woonkamer bereik, doet het neergedaalde ontbijt hard zijn best om zich weer een weg naar boven te banen. Nee, dit kán gewoon niet waar zijn. Martin C., de gevaarlijke serieverkrachter en moordenaar van Sybine, heeft vandaag toestemming gekregen voor verlof. Serieus? Dit lijkt de Hitchcock-versie van de film Groundhog Day wel, waarin de gebeurtenissen zich ook maar bleven herhalen. Tot 2017 was er geen enkele vorm van gedragsverandering te zien bij C., maar op wonderbaarlijke wijze zou hij een ‘positieve ontwikkeling hebben doorgemaakt’. Wordt hiervan, als in een spelletje Russisch Roulette, nu de proef op de som genomen?

Ik zie de blokbeugel van mijn slonzige dertienjarige op de keukentafel liggen, naast een ontbijtbordje met een restje chocoladevlokken. Ergens in het land loopt een extreem gevaarlijk persoon buiten. Nog maar twee uur wachten..

info@ursulavanduin.nl

(De Telegraaf, 7 november 2018)

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *