Tropentijden

In de wijk zie ik het vaak om mij heen gebeuren. Vooral bij stellen met kinderen die van de luiers af zijn, al net iets meer kunnen dan alleen veters strikken en soms zelf hun boterhammetjes al klaarmaken voor school, wat vaak leidt tot een hagelslag-oerknal in het trommeltje, maar dat maakt verder niet uit.  Opeens krijg je het besef: de tropentijden zijn voorbij en de klad zit in het huwelijk. Wat nu? Ik dacht dat het mij nóóit zou overkomen, maar ik vermoed dat ik er midden in zit. Tussen ons gezegd en gezwegen, ik ben zelfs bang dat echtgenoot in een uitzonderlijke vorm van midlife crisis zit. Een midlife crisis hóéft niet ernstig te zijn, sommige mannen kopen een motor, of nemen er een blonde vriendin bij, maken in hun eentje (of met die blonde vriendin) een wereldreis (al dan niet op die motor). Hoef je verder geen last van te hebben. Maar míjn man schaft (“voor ons vijfjarige huwelijk”) een heel tropisch regenwoud aan. Een palmboom, een olijfboom én een vijgenboom. Wanneer hij thuis komt, stiefelt hij linea recta naar die diva’s.  Controleert eerst (liefkozend) hoe het met de bladeren van de vijg gaat, want ze mogen niet te veel zon krijgen. Vraagt vervolgens (hautain) of ik de gordijnen wel op tijd open doe, want té weinig licht is ook weer niet goed. Daarna is hij uren zoet met het verven van hun potten, of een bewateringssysteem. In zijn jaszak geen bonnetjes van pikante lingerie maar van langzaamwerkende meststoftabletten en een elektronische vochtmeter. Tropentijden! Maar dan anders.

Gepubliceerd in De Telegraaf d.d. 27 juni 2015

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *