Trouwlustig

Het is toch bijna niet te bevatten dat er nog zóveel mensen naar het gemeentehuis hollen om al dan niet voor noppes een boterbriefje te halen? En ze hebben ook nog eens engelengeduld die Utrechtse trouwlustigen, want voor een maandagochtendhuwelijk moeten ze negen volle maanden in de wachtstand. Zo berichtten de kranten. De verleiding is groot om over dat aantal een vreselijk flauw en ouderwets grapje te maken, maar ik heb mezelf streng toegesproken: „Urs, dat Moetje gewoon níet doen.”

Maar ja, is trouwen trouwens ook niet erg ouderwets inmiddels? Je zou toch denken dat de gemiddelde twintiger of dertiger onderhand wel in de gaten heeft dat ouders, vrienden van ouders, ooms, tantes, buren én André Hazes jr. hun trouwbeloftes veelal niet nakomen, met vaak alle scheidingsellende vandien? Al weet ik het niet zeker of laatstgenoemde in het echt is verbonden, en zo ja, van plan is om te scheiden. Tja sorry, maar zo diep zit ik nu ook weer niet in het BN’ers-roddelcircuit. Daarvoor moet u andere bladen raadplegen. Ach, en voor de pointe van het verhaal maakt het niets uit.

Het is trouwens wel opvallend hoeveel relatiegerelateerde berichten over die man voorbijkomen. Sterker nog, ik vroeg mezelf ernstig af of ik André soms per ongeluk bij Zalando in het virtuele winkelmandje had gestopt. En hem daarna vergeten was af te rekenen. Overkomt mij wel vaker bij het online shoppen, dat ik halverwege opeens nóg belangrijkere dingen te doen heb. En dat ik dan wékenlang betreffende jurkjes of broeken – in dit geval dus André Hazes jr. – opdringerig onderin mijn computerscherm zie bungelen. In de hoop dat ik de virtueel verstoffende spullen alsnog wil bestellen of afrekenen. Nee dus, want de lol is er dan natuurlijk al láng af. Nou ziet u, en dat bedoel ik dus: met huwelijken werkt dat in veel gevallen net zo.

Maar eerlijk is eerlijk, ik begrijp het best wel die Utrechtse trouwdrang. Negenenhalf jaar geleden wilden Echtgenoot en ik ook een en ander officieel maken. Een partnerschapsregistratie zou het worden, zonder toeters en bellen. Tuurlijk, we leefden per slot van rekening niet meer in de Middeleeuwen. Maar toen gebeurde het. Gedurende de periode van ondertrouw, die feitelijk geen periode van ondertrouw was, besloot ik in een vlaag van romantiek dat zo’n aanstellerige jurk er toch echt wél moest komen.

En tjonge jonge, wát een kílle bedoening eigenlijk zo’n partnerschapsregistratie! Het woord alléén al: een afspraak bij de Belastingdienst is zelfs nog met meer romantiek doorspekt. Nee, ter elfder ure wilde ik fonkelende ringen, een fotograaf die mij stralend op de foto zou zetten, en niet te vergeten een mierzoete, huizenhoge huwelijkstaart, eeuwige trouw beloven en volmondig ’ja’ zeggen als in een sprookje.

Maar ja, negenenhalf jaar geleden, toen was natuurlijk alles gewoon heel anders.

info@ursulavanduin.nl

Telegraaf 18 september 2019

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *