Verder gaan

 

Het was een mooie rokjesdag. En ook eh… broekjesdag. (Mij zult u niet betrappen op enige vorm van discriminatie, kijk wel linker uit). Na een lange winter, waarin je mij het beste zou kunnen omschrijven als ’laptopstrijder’, besloot ik om er met de fiets op uit te gaan. Niet alleen mét natuurlijk, we zijn geen keuvelende hartsvriendinnen die samen aan de latte soja en de carrot-cake gaan. Het idee was dat ik er ook echt op ging fietsen. De moederkolos en ik hadden elkaar een hele winter weten te mijden, maar nu moesten we er toch echt aan geloven, vond ik.

De zoons keken ervan op. Ze zijn het gewend moeders ’s ochtends verwilderd te zien tikken, maar niet dat ik aanspraak op de badkamer maak, laat staan rammelend aan de deurklink ’doe verdomme die deur nou eens open’ of iets van die strekking roep. ’Doeslief’ kreeg ik nog naar mijn hoofd geslingerd. Eigen schuld, moest ik die mantra zelf ook maar niet te pas en te onpas inzetten.

De laatste keer dat ik besloot mijn Vinex-bubbel te ontvluchten, was drie weken geleden. Het was de dag van de stakingsactie op het Jaarbeursplein, die voor altijd de dag van de tramaanslag op het 24 Oktoberplein werd.

Het tastbare medeleven is gisteren opgeruimd, en heeft plaatsgemaakt voor blijvende rode en witte bloemetjes bij de robuuste boom. De boom die Utrecht, maar ook de rest van Nederland drie weken lang zijn stevige schouder bood om flink op uit te huilen. Bij de videoboodschap van Jan van Zanen gisteren moest ik een flinke traan wegpinken, maar mijn hart liep ook over van trots. „Vandaag sluiten we een periode af, proberen we het gewone leven op te pakken. Vergeten zullen we het niet. Nooit. We waren er voor elkaar, we zijn er voor elkaar. We zijn Utrecht.” Ik hou van onze burgemeester.

Vind het een mooie symbolische gedachte dat ik juist op maandag – een dag voordat de bloemenzee werd opgeruimd – naar de opening van een ’pad naar de toekomst’ ben gegaan op de Croeselaan. Op de fiets dus. Want als je ook nog wordt uitgenodigd voor een feestelijk ontbijt bij een circulair restaurant – The Greenhouse – is het volstrekt niet netjes om in een Mini aan te komen kachelen. Ik vreesde een meelwormen-omelet, maar ze hadden de heerlijkste wentelteefjes met verse bramen en room.

Het fietsritje naar de stad kreeg een bijna-therapeutische waarde. Een periode is afgesloten, er is een pad naar de toekomst. Met hopelijk nog veel rokjes- en broekjesdagen. En fijne fietsritjes!

Want ook al zijn we dan geen hartsvriendinnen, die moederkolos en ik hebben elkaar wél weer gevonden.

Gepubliceerd d.d. 10 april 2019

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *