Vriend

“Weet u misschien de weg naar het ziekenhuis?” Een nogal radeloos uitziende man in een Volvo spreekt mij aan. Ik was op weg naar de supermarkt, op zoek naar een last minute scharrelkip in een braadzak. Niets bijzonders. Het miezert door het halfopen raampje naar binnen. Tja, ziekenhuizen, daar heb je er zo veel van, denk ik bij mezelf. En hier in de straat is ook een afdeling, maar wat ze daar allemaal doen, weet ik ook niet precies. Voor hetzelfde geld kun je jezelf daar tien jaar jonger laten maken, dat moest ik maar eens uitzoeken nam ik mij vastberaden voor. De man twijfelt waar hij moet zijn, hij lijkt wat in de war. Moet u misschien bij een bepaalde polikliniek zijn? probeer ik. Er is een spataderkliniek niet ver hier vandaan, ik wenste de man geen spataderen toe, maar het kan natuurlijk erger. Nee, ik moet naar mijn vriend, die ligt op sterven. De mans ogen schieten vol met tranen, die van mij meteen ook want die zijn daar altijd heel makkelijk in. Toch houd ik mijn hoofd koel, wat gewoonlijk niet mijn sterkste eigenschap is, maar deze man móest gewoon op tijd komen. Na wat doorvragen weet ik zeker dat hij naar het Antonius ziekenhuis moet. Gelukkig heeft de man een navigatiesysteem, want het is nog best een stukje rijden naar het centrum van Leidsche Rijn. En van mijn eigen postduivengevoel moet ik het meestal ook niet hebben Ik google het adres (leve de smartphone) en lees dit voor, mijn hoofd door het raam dat nu iets verder open staat. De man lijkt wat gekalmeerd en bedankt mij. Ik wens hem sterkte, hij rijdt de straat uit. Ik wacht tot ik hem bij de verkeerslichten links af zie slaan, gelukkig tot zover gaat het goed. Van slag door deze onverwachte confrontatie met sterfelijkheid en verdriet, loop ik door naar de winkel. Daar is een opstootje. Een man loopt door de winkel met een teckel in zijn boodschappenmandje en daar is een kenau-erige vrouw het niet mee eens. Lekker dan, daar ligt morgen mijn braadkip weer in, sneert de vrouw. Ik ben dus niet de enige die kiest voor gemak. Of dat je daar dóód aan gaat zeurpiet, bitst de teckelman terug. Hij heeft gelijk, daar ga je vast niet dood aan. Gelukkig maar. Ik dacht aan de man en hoopte dat hij nog op tijd afscheid kon nemen van zijn stervende vriend.
Telegraaf 10.10.2015

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *